رباعی شمارهٔ ۱۵۱
اندازهٔ متن
ما را به سرای وصل خویش آری تو
بر ما ز لب لعل شکر باری تو
پس پرده ز روی خویش برداری تو
عاشق نشویم، پس چه پنداری تو؟
۲ بیت
ما را به سرای وصل خویش آری تو
بر ما ز لب لعل شکر باری تو
پس پرده ز روی خویش برداری تو
عاشق نشویم، پس چه پنداری تو؟
روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی