شمارهٔ ۳۵
اندازهٔ متن
گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم
گه گوشه نشینِ کنجِ گلخن بودم
در گردِ جهان دست برآوردم من
دیار نبود بندِ من، من بودم
۲ بیت
گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم
گه گوشه نشینِ کنجِ گلخن بودم
در گردِ جهان دست برآوردم من
دیار نبود بندِ من، من بودم
یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاستیک سوخته بی فکر پراکنده کجاست