رباعی شمارهٔ ۸
اندازهٔ متن
ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست
وین ماه و ستاره و فلک چاکر توست
ترسم که ترا چاکر خود پندارند
آن مورچگان که رزقشان پیکر توست
۲ بیت
ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست
وین ماه و ستاره و فلک چاکر توست
ترسم که ترا چاکر خود پندارند
آن مورچگان که رزقشان پیکر توست
ای سرو روان که نخل امید منیوی مایهٔ جان که عمر جاوید منی