رباعی شمارهٔ ۱۷
اندازهٔ متن
از ابر سیه لعل و گهر میریزد
وز دیدهٔ من خون جگر میریزد
بیروی تو از هر مژهام در گلشن
دامندامن لاله تر میریزد
۲ بیت
از ابر سیه لعل و گهر میریزد
وز دیدهٔ من خون جگر میریزد
بیروی تو از هر مژهام در گلشن
دامندامن لاله تر میریزد
ای سرو روان که نخل امید منیوی مایهٔ جان که عمر جاوید منی