رباعی شمارهٔ ۲۲
اندازهٔ متن
عزیزان چون بدان ساحل رسیدند
ز همراهان خود یکدم بریدند
چنان از صحبت ما دل گرفتند
که سهوا هم به سوی ما ندیدند
۲ بیت
عزیزان چون بدان ساحل رسیدند
ز همراهان خود یکدم بریدند
چنان از صحبت ما دل گرفتند
که سهوا هم به سوی ما ندیدند
ای سرو روان که نخل امید منیوی مایهٔ جان که عمر جاوید منی