رباعی شمارهٔ ۳۲
اندازهٔ متن
چو از دل عشق رفت آزار آید
چو گل رفت از گلستان خار آید
نمیبینی که چون پنهان شود مهر
شب تاریک اندُهبار آید
۲ بیت
چو از دل عشق رفت آزار آید
چو گل رفت از گلستان خار آید
نمیبینی که چون پنهان شود مهر
شب تاریک اندُهبار آید
ای سرو روان که نخل امید منیوی مایهٔ جان که عمر جاوید منی