رباعی شمارهٔ ۳۳
اندازهٔ متن
دی شاخ شکوفه در چمن میخندید
بر سنبل و نسرین و سمن میخندید
از دور سپیدهٔ سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من میخندید
۲ بیت
دی شاخ شکوفه در چمن میخندید
بر سنبل و نسرین و سمن میخندید
از دور سپیدهٔ سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من میخندید
ای سرو روان که نخل امید منیوی مایهٔ جان که عمر جاوید منی