رباعی شمارهٔ ۱۴۷
اندازهٔ متن
بودش به کمال خویش بودم بخشید
لطفش به کرم شهد شهودم بخشید
او طالب من که ظاهرش گردانم
من طالب او که تا وجودم بخشید
۲ بیت
بودش به کمال خویش بودم بخشید
لطفش به کرم شهد شهودم بخشید
او طالب من که ظاهرش گردانم
من طالب او که تا وجودم بخشید
در کتم عدم وجود جویی هی هیبا ما سخنی ز ذات گویی هی هی