غزل شمارهٔ ۵۴۱

به هوای دل مسیحا به ره فنا نشسته

چو رسی به تربت من مفشان به ناز دامن

که غبار درد و حسرت به مزار ما نشسته

شود آشکار فردا که به راه وعده او

ز غم بهشت و دوزخ ز جهان جدا نشسته

ز ره وفا در این کو که گذشته دامن افشان

که غبار کوچه ما بر توتیا نشسته

ز دعا چه کار جویم که میان تنگدستان

به هزار نامرادی اثر دعا نشسته

روم از جهان و شادم که به راه ما قیامت

ز خیال غمزه تو حشم بلا نشسته

تو و بزم عیش عرفی من و کوچه ای که هر سو

سر خون چکان فتاده دل بینوا نشسته