رباعی شمارۀ ۳۲
اندازهٔ متن
در آتش دل پریر بودم بنهفت
دی باد صبا خوش سخنی با من گفت
کهامروز هر آن که آبرویی دارد
فرداش به خاک تیره میباید خفت
۲ بیت
در آتش دل پریر بودم بنهفت
دی باد صبا خوش سخنی با من گفت
کهامروز هر آن که آبرویی دارد
فرداش به خاک تیره میباید خفت
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی