رباعی شمارۀ ۱۰۴
اندازهٔ متن
از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
بیم است که از رشک کنم کفر آغاز
من بندهٔ بادی شوم ای شمع طراز
کو زلف تو را ز روی بر دارد باز
۲ بیت
از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
بیم است که از رشک کنم کفر آغاز
من بندهٔ بادی شوم ای شمع طراز
کو زلف تو را ز روی بر دارد باز
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی