رباعی شمارۀ ۱۱۳
اندازهٔ متن
در بستان دوش از غم و شیون خویش
میگشتم و میگریستم بر تن خویش
آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش
و آلود به اشکم همه پیراهن خویش
۲ بیت
در بستان دوش از غم و شیون خویش
میگشتم و میگریستم بر تن خویش
آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش
و آلود به اشکم همه پیراهن خویش
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی