رباعی شمارۀ ۱۱۷
اندازهٔ متن
زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
ترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
باری چو نهای غائب از آن ماه ای دل
عذر من مستمند میخواه ای دل
۲ بیت
زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
ترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
باری چو نهای غائب از آن ماه ای دل
عذر من مستمند میخواه ای دل
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی