رباعی شمارۀ ۱۲۵
اندازهٔ متن
هر ناله که بر سر شتر میکردم
در پای شتر نثار دُر میکردم
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم
۲ بیت
هر ناله که بر سر شتر میکردم
در پای شتر نثار دُر میکردم
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی