رباعی شمارۀ ۱۵۷
اندازهٔ متن
دل در ازل آمد آشیان غم تو
جان تا به ابد بود مکان غم تو
من جان و دل خویش از آن دارم دوست
کین داغ تو دارد آن نشان غم تو
۲ بیت
دل در ازل آمد آشیان غم تو
جان تا به ابد بود مکان غم تو
من جان و دل خویش از آن دارم دوست
کین داغ تو دارد آن نشان غم تو
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی