رباعی شمارۀ ۱۷۶
اندازهٔ متن
گر زانکه چو خاکِ ره، ستمکش باشی
چون باد همیشه در کشاکش باشی
زنهار ز دست ناکسان آب حیات
بر لب مچکان گرچه در آتش باشی
۲ بیت
گر زانکه چو خاکِ ره، ستمکش باشی
چون باد همیشه در کشاکش باشی
زنهار ز دست ناکسان آب حیات
بر لب مچکان گرچه در آتش باشی
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی