رباعی شمارۀ ۱۷۷
اندازهٔ متن
در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی
هم آب اجل کند گذار ای ساقی
خاک است جهان صوت برآر ای مطرب
باد است نفس باده بیار ای ساقی
۲ بیت
در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی
هم آب اجل کند گذار ای ساقی
خاک است جهان صوت برآر ای مطرب
باد است نفس باده بیار ای ساقی
هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبیم است کزو تازه شود ترسایی