غزل شمارهٔ ۱۶۸۷

کمند عشرت رم کرده رشته سازست

فروغ نور تجلی به طور می گوید

که کار مردم بی دست و پا خداسازست

تو صاف کرده مده پشت خویش بر دیوار

که حسن تشنه آیینه نظربازست

به خاک پای خم و گردش پیاله قسم

که تازیانه گلگون می رگ سازست

ز جام حافظ شیراز مست گردیده است

کلام صایب ازان رو شراب شیرازست