غزل شمارهٔ ۲۷۸۳

وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟

حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید

سهل باشد، نوشخند گل تلافی می کند

صد جواب تلخ اگر از باغبان باید شنید

گوش ظاهر کی به داد بی زبانان می رسد؟

ناله ما ناتوانان را بجان باید شنید

دوستان را دیده های عیب بین پوشیده است

عیب خود را از زبان دشمنان باید شنید

ای که می نازی به تیر بی خطای خویشتن

ناله از پشت کمان پیش از نشان باید شنید

در غریبی می نماید خویش را فکر غریب

بوی گل را در برون گلستان باید شنید

ای که خون در پیکرت از بیغمی افسرده است

ناله ای از صائب آتش زبان باید شنید