دفتر شعر
۲۷۲ شعر در این دفتر
ای دور مانده از حرم خاص کبریاسوی وطن رجوع کن از خطه خطا
آن ما حی جلالت و حامی دین حقآن والی ولایت جان شاه اولیا
دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریابعد از آن بر دوش جان افکن ردای کبریا
گوهر درج جلالت ماه برج سلطنتآفتاب اوج عزت شاه فوج اولیا
من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر منروزگارم جمله عاشورا و منزل کربلا
دلا تا کی پزی سودا درون گنبد خضراقدم بر فرق فرقد نه بهل بازیچه دنیا
ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایتهاکه دردش عین درمانست و جور او عنایتها
ای صفات کبریایت برتر از ادراک ماقاصر از کنه کمالت فکرت و ادراک ما
شه من بدرد عشقت بنواز جان ما راکه دلم ز درد یابد همه راحت و دوا را
گشت مسلم ز عشق ملک معانی مراشهره آفاق کرد عشق نهانی مرا
چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان راچو منم زنده به عشقت چه کشم منت جان را
دلا اگر نفسی میزنی به صدق و صفابه جان بکوش که باشی غلام اهل وفا
زندگانی بیرخ دلبر نمیباید مرادوست میباید کسی دیگر نمیباید مرا
دوای درد دل خسته ام بکن یارابیا که نیست مرا بی تو زیستن یارا
ای سوخته ز آتش عشقت جگر مراوی برده درد عشق تو از خود بدر مرا
هر دم بناز میکشد آن نازنین مراناگشته از کرم نفسی همنشین مرا
ای بر دل شکسته ز درد تو داغهادر سینهام ز آتش عشقت چراغها
ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارهادارم من آشفته دل با سوز عشقت کارها
ای روی دلآرایت آتش زده در جانهادرد غم سودایت سرمایه دورانها
به صدر صفحهٔ دولت کجا رسد اصحاباگر دری نگشاید مُفَتِّحُ الْاَبواب
زهره ام ساقی و مه جام مدام است امشبفلکم چاکر و خورشید غلام است امشب
تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاستهمه آفاق پر از یار شد اغیار کجاست
خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوستوز غمت نعره زنان جامه درانند ای دوست
الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویتندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت