دفتر شعر
۷۷ شعر در این دفتر
شهباز فضای لامکانی مائیمسیمرغ هوای بی نشانی مائیم
واصل بجهان بی مثالی مائیمعارف بصفات لایزالی مائیم
بینا بحقایق معانی مائیمدانا بمعارف بیانی مائیم
در پرتوحسن دلبری حیرانمکز مهر رخش چو ذره سرگردانم
عمری بامید وصل دلبر بودمدر آتش هجر او چو اخگر بودم
گفتی چو غمت رسد ترا غمخوارمشادت کنم و بغم دگر نگذارم
تا در رخ خوب تو نگاهی کردمهر روز ز اشتیاقش آهی کردم
ناظر بکتاب روی خوبان زانیمکز روی نکو آیت حسنت خوانیم
ما جمله جهان مصحف ذاتت دانیماز هر ورقی آیت وصفت خوانیم
جانا ز جهان جمال تو می بینماز باغ جهان گل وصالت چینم
عالم ز جمال تو منور بینمبرصورت آدمت مصور بینم
مشتاق جمال روی جان افروزماز آتش شوق دایما می سوزم
جز عشق تو نیست در جهان حاصل منجز درد و غمت مباد اندر دل من
دریای دلم نه قعر دارد نه کرانچون ذره به پیش او همه کون و مکان
زان دم که شدیم آشنای غم توبیگانه ز خویشم از جفای غم تو
ای عشق تو مونس دل دیوانهبا درد و غم تو جان ما هم خانه
ای مونس جان من بگاه و بیگاهبی یاد تو کار دل تباهست تباه
ای روی ترا جمله جهان آئینهدر مملکت هستی تو مائی نه
ذاتست و صفات بیحد و اندازهاز وصف تو عالمی پر از آوازه
رندیم و حریف شاهد و پیمانهمخمور دو چشم جادوی مستانه
ما را بجهان نیست بجز یک هوسیکایی و به پیش ما نشینی نفسی
ای دیده همیشه طالب دیداریدانم همه دم هوای وصلش داری
ای دل تو اگر باده عشقش نوشیباید که غمش بعالمی نفروشی
ای دل به غم فراق دایم خونیوی جان بامید وصل جانان چونی