دفتر شعر
۶۲۲ شعر در این دفتر
غزل شمارهٔ ۶
که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را
غزل شمارهٔ ۱۰
چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
غزل شمارهٔ ۱۲
آبِروی خوبی از چاه زَنَخدان شما
غزل شمارهٔ ۱۴
گفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب
غزل شمارهٔ ۱۵
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
غزل شمارهٔ ۱۷
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
غزل شمارهٔ ۱۸
وان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادت
غزل شمارهٔ ۱۹
منزلِ آن مَهِ عاشقکُشِ عَیّار کجاست؟
غزل شمارهٔ ۲۱
گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست
غزل شمارهٔ ۲۲
سخنشناس نهای جان من خطا این جاست
غزل شمارهٔ ۲۳
نسیمِ مویِ تو، پیوندِ جانِ آگهِ ماست
غزل شمارهٔ ۲۵
صَلایِ سرخوشی، ای صوفیانِ باده پرست
غزل شمارهٔ ۲۷
مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست
غزل شمارهٔ ۲۸
که مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توست
غزل شمارهٔ ۲۹
خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است
غزل شمارهٔ ۳۰
راه هزار چارهگر از چار سو ببست
غزل شمارهٔ ۳۴
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست
غزل شمارهٔ ۳۵
مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟
غزل شمارهٔ ۳۸
وز عمر، مرا جز شبِ دیجور نماندست
غزل شمارهٔ ۳۹
شمشادِ خانهپرورِ ما از که کمتر است؟
غزل شمارهٔ ۴۲
خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است
غزل شمارهٔ ۴۸
گوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانست
غزل شمارهٔ ۴۹
مایهٔ مُحتشمی، خدمتِ درویشان است
غزل شمارهٔ ۵۱
وز پی دیدنِ او دادنِ جان کار من است