دفتر شعر
۱۴۱۲ شعر در این دفتر
نگارینا ز نامم ننگ داریبه خون جان مرا آهنگ داری
چه باشد ار ز من خسته دل تو یاد آریز روزگار وصال و ز عهد دلداری
دلم ببردی و دانم که قصد جان داریسر بریدن پیوند دوستان داری
صبا بازآ که درمانم تو دارینسیم زلف جانانم تو داری
چون چشم بد از روی خودم دور چه داریروی از من دل سوخته، مستور چه داری
ای دل به سر کویش رو گر هوسی داریجان در قدمش انداز گر خود نفسی داری
ای دل به درد عشقش دانم دوا ندارییک دم خیال رویش از خود جدا نداری
نگارا رسم دلداری نداریدمی با ما سر یاری نداری
گرَم بودی به وصلت اختیارینبودی بر دلم از هجر باری
دلا تا کی چنین در زیر باریسبکباری مجوی ار مرد کاری
چه خوش بادیست باد نوبهاریمگر کز زلف آن سیمین نگاری
که دارد در دو عالم چون تو یاریبه قد سرو سهی رخ چون نگاری
که را باشد به عالم چون تو یاریبتی خوش بوی خوش رو چون نگاری
حاشلله که مرا جز تو بوَد دلدارییا دلم غیر غم عشق گزیند یاری
به دردی دل گرفتارست باریکه درمان نیستش جز وصل یاری
نیست یاری به جهان مثل تو کس دلداریچابکی سروقدی سیم بری عیّاری
به امیدی که برآید مه رویت سحرییا بیابم ز نسیم سر زلفت خبری
چه باشد ار به من خسته دل کنی نظریو یا بپرسی از حال زار من خبری
چه شود گر فکند بر من مسکین نظرییا بپرسد ز دل سوخته خرمن خبری
الهی تو بگشا به لطفت دریکه منّت نمیخواهم از دیگری
که را طاقت بود بر درد دوریکه یارد کرد در آتش صبوری
فدای جان منست آن نگار چون حوریبگو چگونه توان کرد از رخش دوری
دل بردهای از دست من ای کان لطف و دلبریبردی جفا از حد بگو تا چند خون دل خوری؟
سهی سروا چرا با ما نسازیبه خون ما بگو تا چند بازی