دفتر شعر
۳۵۶ شعر در این دفتر
از من غم روزگار ای یار مپرساندوه من و شادی اغیار مپرس
ای چرخِ فلک چرا نسازی با کسوز کجرویات راست نبازی با کس
من دل به تو دادهام نکو میدارشزنهار که بیش از این مکن آزارش
ای دل تو به درد یار هجران میکشزهر آب ز جام نامرادی میچش
گل کیست به نزد عارض چون سمنشگر لاف زند برون کنم از چمنش
گر لایق خدمتم ندانی بر خویشتا من سر خویش گیرم و کشور خویش
ای دیده بختم شده گریان چون شمعوی رشته جانم شده سوزان چون شمع
من سوخته در فراق یارم چون شمعبا درد دل و گریه زارم چون شمع
زردم ز فراق روی دلدار چو شمعتا کی بودم دیده خونبار چو شمع
بر روی دلم نشسته بین گرد فراقجانم به لب آمدهست از درد فراق
از دل نالم یا ز فلک یا ز فراقیا آنکه شدم ز صبر و از طاقت طاق
ای لاله روی نوبهاری نازکگل را نبود چون تو عذاری نازک
افتاده مرا دیده به یاری نازکدل بسته به روی گلعذاری نازک
در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگرفت از رخ گل ز شرم اندام تو رنگ
گفتم که چو ابرویت که دیدهست هلالگفتا که چنین در شب عیدست هلال
پا بسته ابروت شدم همچو هلالدر دیده نشد هنوز آن حسن و جمال
گل گفت به خنده صبحدم با بلبلتا کی بود از تو در جهان این غلغل
از عکس رخ تو گل و گلزار خجلاز رنگ لب لعل تو گلنار خجل
در صبح رخ دوست نیاز آرد دلدر طاق دو ابروش نماز آرد دل
با غصّه روزگار میساز ای دلپوشیده ز یار عشق میباز ای دل
تا کی به غم زمانه سازیم ای دلدر بوته غم چو زر گدازیم ای دل
هرچند که تو دشمن جانی ای دلدر جان من خسته روانی ای دل
زنهار بکوش تا توانی ای دلدر کوی وفا و مهربانی ای دل
در صبحدمی که خوش سراید بلبلدر باغ فتد ز عشق رویش غلغل