دفتر شعر

غزلیات از خواجوی کرمانی

۳۷۰ شعر در این دفتر

شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده اند

شمارهٔ ۱۴۵

زلف پرچین را چرا بر صبح پرچین کرده اند

ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکند

شمارهٔ ۱۴۶

ای بسا فتنه که هر دم بجهان درفکند

خورشید را ز مشک زره پوش کرده اند

شمارهٔ ۱۴۷

وانگه بهانه زلف و بنا گوش کرده اند

آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد

شمارهٔ ۱۴۸

چه خطا رفت که ابروش دگر چین دارد

چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند

شمارهٔ ۱۴۹

معاشران صبوحی هوای جام کنند

آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید

شمارهٔ ۱۵۰

همچو شمعم در میان انجمن یاد آورید

بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید

شمارهٔ ۱۵۱

که دلش هر نفس از شوق به پرواز آید

دل مجروح مرا آگهی از جان دادند

شمارهٔ ۱۵۲

جان غمگین مرا مژده ی جانان دادند

بمهر روی تو در آفتاب نتوان دید

شمارهٔ ۱۵۳

ببوی زلف تو در مشک ناب نتوان دید

عجب دارم گر او حالم نداند

شمارهٔ ۱۵۴

که مشک و بی زری پنهان نماند

اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود

شمارهٔ ۱۵۵

خروش و مستی ما بر دوام خواهد بود

دل من زحمت جان برنتابد

شمارهٔ ۱۵۶

که در ملکی دو سلطان برنتابد

مرا وقتی نگاری خرگهی بود

شمارهٔ ۱۵۷

که قدّش غیرت سرو سهی بود

دیگرانرا عیش و شادی گرچه در صحرا بود

شمارهٔ ۱۵۸

عیش ما هر جا که یار آنجا بُود آنجا بُود

دلم دیده از دوستان برنگیرد

شمارهٔ ۱۵۹

که بلبل دل از بوستان برنگیرد

این چه نامه ست که از کشور یار آوردند

شمارهٔ ۱۶۰

وین چه نافه ست که از سوی تتار آوردند

وهم بسی رفت و مکانش ندید

شمارهٔ ۱۶۱

فکر بسی گشت و نشانش ندید

مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمود

شمارهٔ ۱۶۲

ماه من طلعت صبح از شب یلدا بنمود

ماه فرو رفت و آفتاب برآمد

شمارهٔ ۱۶۳

شاهد سرمست من ز خواب برآمد

چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد

شمارهٔ ۱۶۴

دل پر درد مرا مژده ی درمان آرد

چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید

شمارهٔ ۱۶۵

از تیره شبم صبح درخشان بنماید

عجب از قافله دارم که بدر می نشود

شمارهٔ ۱۶۶

تا زخون دل من مرحله تر می نشود

این دلبران که پرده به رخ درکشیده‌اند

شمارهٔ ۱۶۷

هر یک به غمزه پردهٔ خَلقی دریده‌اند

توئی که لعل تو دست از عقیق کانی بُرد

شمارهٔ ۱۶۸

فراقت از دل من لذّت جوانی برد