دفتر شعر

غزلیات از خواجوی کرمانی

۲۶۵ شعر در این دفتر

ای لبت خنده بر شراب زده

شمارهٔ ۲۴۱

چشم من بر رهت گلاب زده

آتش اندر آب هرگز دیده ئی

شمارهٔ ۲۴۲

عنبر اندر تاب هرگز دیده ئی

چو دستان برکشد مرغ صراحی

شمارهٔ ۲۴۳

برآید نوحهٔ مرغ از نواحی

تبسّمت الزهر و المزن باک

شمارهٔ ۲۴۴

و غررت الودق و الدّیک حاک

ای مهر ماه روی ترا زهره مشتری

شمارهٔ ۲۴۵

بر مشتریت پرده ی دیبای ششتری

ایا صبا خبری کن مرا از آن که تو دانی

شمارهٔ ۲۴۶

بدان زمین گذری کن در آن زمان که تو دانی

کامت اینست که هر لحظه ز پیشم رانی

شمارهٔ ۲۴۷

وردت اینست که بیگانه ی خویشم خوانی

چه چشم مست تو با خواب می کند بازی

شمارهٔ ۲۴۸

دو چشم من همه با آب می کند بازی

بدینسان که از ما جهانی جهانی

شمارهٔ ۲۴۹

که با کس نمانی و با کس نمانی

نه آخر تو آنی که ما را زیانی

شمارهٔ ۲۵۰

نه آخر توانی که ما را زیانی

دلا بر عالم جان زن علم زین دیر جسمانی

شمارهٔ ۲۵۱

که جانرا انس ممکن نیست با این جن انسانی

چه کرده ام که بیکبارم از نظر بفکندی

شمارهٔ ۲۵۲

نهال کین بنشاندی و بیخ مهر بکندی

چون نداری جان معنی معنی جانرا چه دانی

شمارهٔ ۲۵۳

چون ندیدی کان گوهر گوهر کانرا چه دانی

کجا باز آید آن مرغی که با من همقفس بودی

شمارهٔ ۲۵۴

گهی فریاد خوان گشتی گهم فریاد رس بودی

کس به نیکی نبرد نام من از بدنامی

شمارهٔ ۲۵۵

زانک در شهر شدم شهره بدرد آشامی

ببار ای لعبت ساقی شرابی

شمارهٔ ۲۵۶

بساز ای مطرب مجلس ربابی

ای که عنبر ز سر زلف تو دارد بویی

شمارهٔ ۲۵۷

جعدت از مشک سیه فرق ندارد مویی

هیچ شکّر چو آن دهان دیدی

شمارهٔ ۲۵۸

هیچ تنگ شکر چنان دیدی

بر ماه فکنده طیلسانی

شمارهٔ ۲۵۹

در سرو کشیده پرنیانی

گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی

شمارهٔ ۲۶۰

گفت از آنروی که دل دادی و جان نسپردی

ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی

شمارهٔ ۲۶۱

می‌نماید لالهٔ خودرویْ روی

برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی

شمارهٔ ۲۶۲

خبری بر زمن خسته به‌یاری که تو دانی

در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی

شمارهٔ ۲۶۳

بنشین که آشوب از جهان برخاست چون برخاستی

دی سیر برآمد دلم از روز جوانی

شمارهٔ ۲۶۴

جانم به لب آمد ز غم و درد نهانی