شوقیات از خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۱ - به نام ایزد

تبت یا ذوالجلال و الاکراممن جمیع الذنوب و الآثام

ای صبح صادق رخ زیبای مصطفی

شمارهٔ ۲

وی سرو راستان قد رعنای مصطفی

اگر سرم برود در سر وفای شما

شمارهٔ ۳

ز سر برون نرود هرگزم هوای شما

این چه خلدست که چندی همه حورست اینجا

شمارهٔ ۴

چه غم از نار که در دل همه نورست اینجا

کجا خبر بود از حال ما حبیبان را

شمارهٔ ۵

که از مرض نبود آگهی طبیبان را

گر راه بود بر سر کوی تو صبا را

شمارهٔ ۶

در بندگیت عرضه کند قصه ما را

اگر در جلوه می‌آری سمند باد جولان را

شمارهٔ ۷

بفرما تا فرو روبم به مژگان خاک میدان را

چو در نظر نبود روی دوستان ما را

شمارهٔ ۸

بهیچ روی نبود میل بوستان ما را

آخر ای یار فراموش مکن یاران را

شمارهٔ ۹

دل سرگشته به دست آر جگرخواران را

ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را

شمارهٔ ۱۰

وین جامه ی نیلی ز من بستان و در ده جام را

شبی که راه دهم آه آتش افشان را

شمارهٔ ۱۱

ز دود سینه کنم تیره چشم کیوان را

آن تن ماست یا میان شما

شمارهٔ ۱۲

وان دل ماست یا دهان شما

برقع از رخ برفکن ای لعبت مشکین نقاب

شمارهٔ ۱۳

در دم صبح از شب تاریک بنمای آفتاب

دیشب خبرت هست که در مجلس اصحاب

شمارهٔ ۱۴

تا روز نخفتیم من و شمع جگر تاب

ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب

شمارهٔ ۱۵

ما ز چشم می پرستت مست و چشمت مست خواب

طلع الصبح من وراء حجاب

شمارهٔ ۱۶

عجلو بالرحیل یا اصحاب

چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب

شمارهٔ ۱۷

چند سازیم چنین بی سر و سامان همه شب

نعلم نگر نهاده بر آتش که عنبرست

شمارهٔ ۱۸

وز طره طوق کرده از مشک چنبرست

زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

شمارهٔ ۱۹

نثار گوهرم از کلک دُر نثار خودست

سحاب سیل فشان چشم رودبار منست

شمارهٔ ۲۰

سموم صاعقه سوز آه پر شرار منست

این بوی بهارست که از صحن چمن خاست

شمارهٔ ۲۱

یا نکهت مشکست کز آهوی ختن خاست

بوقت صبح می روشن آفتاب منست

شمارهٔ ۲۲

بتیره شب در میخانه جای خواب منست

ساقیا ساغر شراب کجاست

شمارهٔ ۲۳

وقت صبحست آفتاب کجاست

جمشید بنده ی در دولتسرای ماست

شمارهٔ ۲۴

خورشید شمسه ی حرم کبریای ماست