دفتر شعر
۳۶۶ شعر در این دفتر
قضا رمزی ز چشمان خمارشقدَر سرّی ز زلف مشگبارش
به قبرستان گذر کردم کم و بیشبدیدم قبر دولتمند و درویش
شب تار است و گرگان میزنند میشدو زلفانت حمایل کن بوره پیش
فلک نه همسری دارد نه همکُفبه خونریزی دلش اصلا نگفت اف
دلی دیرم ولی دیوانه و دنگزَدَهستُم شیشهٔ ناموس بر سنگ
وای آن روجی که در قبرم نهند تنگبه بالینم نهند خشت و گل و سنگ
دلی دیرم چو مو دیوانه و دنگزده آیینهٔ هر نام بر سنگ
حرامم بیته بی آلاله و گلحرامم بیته بی آواز بلبل
مو ام آن آذرین مرغی که فیالحالبسوجم عالم ار بر هم زنم بال
خدایا داد از این دل داد از این دلنگشتم یک زمان من شاد از این دل
خدایا خسته و زارم ازین دلشو و روزان در آزارم ازین دل
بشم واشم که تا یاری کره دلبه بختم گریه و زاری کره دل
چرا دایم به خوابی ای دل ای دل؟ز غم در اضطرابی ای دل ای دل
مگر شیر و پلنگی ای دل ای دلبه مو دایم به جنگی ای دل ای دل
چرا آزرده حالی ای دل ای دلهمه فکر و خیالی ای دل ای دل
مرا درد آموه و درمان چه حاصلمرا وصل آموه و هجران چه حاصل
دلا غافل ز سبحانی چه حاصلمطیع نفس شیطانی چه حاصل
ز بوی زلف تو مفتونم ای گلز رنگ روی تو دلخونم ای گل
دلا پوشم ز عشقت جامهٔ نیلنهم داغ غمت چون لاله بر دیل
غمم غم بی و همراز دلم غمغمم همصحبت و همراز و همدم
دو زلفانت کرِم تار ربابمچه میخواهی ازین حال خرابم
مو آن محنتکش حسرتنصیبمکه در هر مُلک و هر بومی غریبم
مو آن دلدادهٔ یکتا پرستمکه جام شرک و خودبینی شکستم
مُو آن بَحْرُم که در ظَرْف آمَدَسْتُمچو نُقْطِه بر سَرِ حَرْف آمَدَسْتُم