دفتر شعر
۳۶۶ شعر در این دفتر
لاله کاران دگر لاله مکاریدباغبانان دو دست از گل بدارید
مو آن رندُم که نامُم بی قلندرنه خان دیرُم نه مان دیرُم نه لنگر
تویی آن شکرین لب یاسمین برمنم آن آتشین دل دیدگان تر
گلش در زیر سنبل سایه پرورنهال قامتش نخلی است نوبر
دَمی بورَه بِوین حالِم تِه دلبردلِم تنگه شبی با مو به سر بر
به روی ماهِت ای ماه ده و چاربه سرو قَدِت ای زیبنده رُخسار
دیِم آلالهای در دامَن خارواتِم آلالیا کِی چینِمِت بار؟
دلِم زار و دلِم زار و دلِم زارطبیبم آورید دردِم کِرید چار
سه درد آمو به جانم هر سه یکبارغریبی و اسیری و غم یار
ز دل نقش جمالِت در نَشِی یارخیال خط و خالِت در نشی یار
اَلالهی کوهسارانِم تویی یاربَنَوشهی جوکنارانِم تویی یار
بی تو تَلْواسَه دیرِم ای نکویارزهر در کاسه دیرِم ای نکویار
فلک! زار و نزارِم کِردی آخِرجدا از گلعذارِم کِردی آخِر
اگر شیری اگر میری اگر مورگذر باید کنی آخر لب گور
اگر شیری اگر ببری اگر گورسرانجامت بود جا در ته گور
دلا اصلا نترسی از ره دور؟دلا اصلا نترسی از ته گور؟
جره بازی بدم رفتم به نخجیرسبکدستی بزد بر بال من تیر
بوره بلبل بنالیم از سر سوزبوره آه سحر از مو بیاموز
جدا از رویت ای ماه دل افروزنه روز از شو شناسم نه شو از روز
مو که سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
بی ته سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
غم و درد مو از عطار واپرسدرازی شب از بیمار واپرس
خداوندا به فریاد دلم رسکس بی کس تویی مو مانده بیکس
گلی که خود بدادم پیچ و تابشبه اشک دیدگانم دادم آبش