دفتر شعر
۲۹۵ شعر در این دفتر
زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بوییگاهی به خشی، گاهی به ناخشْ بویی
اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بوییمه دلْ به ته جا مایلهْ، نالشْ بویی
یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویییکی قطرهْ اُو چی کَمْ بَوّه درْیُویی؟
امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُوییلازمْ کنّهْ ته خال و خطِّ وَرْگویی
هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُووییهر کَسْ دْل دَوْسْ، کس گفتار نُوویی
انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبیبالا بَیْنهْ دُوسْتْ سِیُو زنجیرِ مُویی
دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ روییدْکَهُو (کئو) سوارْ دیمه میونْ دروُیی
ویهارْ دَرْآمو، مینسیم دَرْآییخالِ فکهْ که سَمورِ دمْ نَمایی
اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی،دَنی ره تمُومْ زر به منْ هادنْ جایی
گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاریدَرْ دَمْ به منه چشِ اَسْلی دَرْآری
خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماریاَندی دومّهْ که خورْ ندارنهْ این خاری
ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشیلَیْلْ ره دیمهْ باگِلْ ریجِنْ شهْ وَرْ کیشی
امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشیخو بَکردهْ مه دْ چشْ به نوش و نیشی
ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟دارْنی منْ پیون بندهْ هزارْ، چه کیشی؟
بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشیحَیا هَکنْ و آچّهْ (عاجه) گردنْ شه پوشی
مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشیدکَتمهْ یک کَشْ چارهْ ندارهْ خویشی
امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستیذاتِ وی حَقیقیهْ، بَشریتْ پوستی
تو شیرینتر اَز قندی، بلکه نواتیپَری وَچوبی یا که آدمی زاتی؟
امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتیدَندونْ صدف و دیمْ گلْ و لُو نواتی
حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُوییوَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی
خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی ویته خشهْ سخنِ وَرْ که شومّه شیر پَیٰ
سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتیسرمهْ دْ کشی چشْ ره سیو بساتی
یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتیزلیخا صفتْ دیده ره جا بساتی
اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی،