دفتر شعر
۲۹۵ شعر در این دفتر
ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساتهته چیره خور و مُونگ و پَروینْ بساته
ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساتهته لُو ره خدا شَربِتِ اُو بساته
ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساتهزینتْ بَکردهْ تَنْ رهْ طلا بساته
کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟کمینْ روزه که نیمه (نیمی) دَسْتِ بلاته
هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون تههر روزْ صد وارْ، ونه بئوئمْ قربونْ ته
زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰارههر نیمه هزارْ کشتهْ دَریته داره
امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْاَونْطُورْ بَسُوتمه، هرگزْ کس ظن نداره
خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْگِلْ دَسّه، دلْ بیتو قرار ندارهْ
تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیارهبیسر و سامُونْ مه خاک بَوَه دیاره
زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیرهگاهی به خشی، گاهی به ناخش گیره
منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیرهمجهْ دَرْبدَرْ و انتظارْ بو شیره
یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟چشمکْ بَزُومه، لُو شه ره گاز بئیتی
دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابیامروز بشیمه دَرِ دوستْ کربلا بی
ته دولت و ته سعادتِ صراحیته میپیاله ریجنْ، سی سَرْ به شاهی
تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد داییحَیْرُونْ بُو عطّار که ته حسابْ برآیی
سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهیبرازندهی ته خوبی ره پادشاهی
امیر گنه: مه غنچهی نوویهاریدَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری
دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای ناییمشرق تا مَغربْ ته کوس و کَرِّ نایی
کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلوییکَمُون برفه و مَستهْ چشْمونِ خویی
سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابروییعَجبْ ویمّه که داغْ به دلْ مه بَرویی
شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهیدْ مرغِ کبابْ و اُونچنُونْ که خواهی
سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتیالماس دینگُویی، دلْ ره خَریشْ بساتی
چَنّه هامجِمْ ته سرهیِ دیاریچَنّه بشمارمْ ته گردنِ مرْواری
دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بوییسَرْ هداشتمهْ کورهْ، بَلْ وشاوشْ بویی