دفتر شعر
۱۱۱ شعر در این دفتر
یا رب جان را بیم گنه کاران هستدل را شب و روز ماتم یاران هست
گر من به هزار اهرمن مانم بازبه زانکه به نفس خویشتن مانم باز
ای در هر دم دو صد جهان پر چارهدر وادی جست و جوی تو آواره
جان دردو جهان کسی بجای تو نداشتدل دیده براه، جز برای تو نداشت
هم درد توام مایهٔ درمان بودستهم شوق توام زندگی جان بودست
یا رب! برهان زنفس دشمن صفتمره بیرون ده زین تن گلخن صفتم
تا چند تنم پردهٔ بیچارگیمتا کی نوشم شربت غمخوارگیم
چون جملهٔ راه، کاروان من و تستهر جا که سیاهیییست زان من و تست
کو دل که بلای روزگارِ تو کشدکو جان که عقوبتِ شمارِ تو کشد
یا رب به حجاب زین جهانم نبریجز با ایمان به مرگ جانم نبری
میآیم و با دلی سیه میآیمسرگشته و افتاده ز ره میآیم
یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبودو او نیز ز من به هیچ خشنود نبود
ای هفت زمین و آسمانها ز تو پُرچون مینشود کام و زبانها ز تو پُر
گر من زگنه توبه کنم بسیاریتا تو ندهی توبه، نیم بر کاری
نه در بتری نه در بهی میمیرمنه مبتدی ونه منتهی میمیرم