دفتر شعر
۳۲۳۰ شعر در این دفتر
جان من جان تو جانت جان منهیچ دیدستی دو جان در یک بدن
آمد آمد در میان خوب ختنهر دو دستت را بشو از جان و تن
مرغ خانه با هما پروا مکنپر نداری نیت صحرا مکن
ای ببرده دل تو قصد جان مکنو آنچ من کردم تو جانا آن مکن
ای خدا این وصل را هجران مکنسرخوشان عشق را نالان مکن
صبحدم شد زود برخیز ای جوانرخت بربند و برس در کاروان
ای زیان و ای زیان و ای زیانهوشیاری در میان مستیان
رو قرار از دل مستان بستانرو خراج از گل بستان بستان
مات خود را صنما مات مکنبجز از لطف و مراعات مکن
ای به انکار سوی ما نگرانمن نیم با تو دودل چون دگران
به شکرخنده ببردی دل منبشکن شکر دل را مشکن
ای امتان باطل بر نان زنید بر نانوی امتان مقبل بر جان زنید بر جان
گرچه بسی نشستم در نار تا به گردناکنون در آب وصلم با یار تا به گردن
ای مرغ آسمانی آمد گه پریدنوی آهوی معانی آمد گه چریدن
گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کنگفتی خوشی تو بیما زین طعنهها گذر کن
ای محو راه گشته از محو هم سفر کنچشمی ز دل برآور در عین دل نظر کن
من از کی باک دارم خاصه که یار با مناز سوزنی چه ترسم و آن ذوالفقار با من
جانا نخست ما را مرد مدام گردانوآنگه مدام درده ما را مدام گردان
ای دل ز شاه حوران یا قبله صبورانکن شکر با شکوران تو فتنه را مشوران
آن خوب را طلب کن اندر میان حورانمشنو کسی که گوید آن فتنه را مشوران
امروز سرکشان را عشقت ز جلوه کردنآورد بار دیگر یک یک ببسته گردن
چون جان تو میستانی چون شکر است مردنبا تو ز جان شیرین شیرینتر است مردن
از زنگ لشکر آمد بر قلب لشکرش زنای سرفراز مردی مردانه بر سرش زن
رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کنتَرکِ منِ خرابِ شبگردِ مبتلا کن