شعرِ فارسی

گرچه عالم را بنا آن ذات بیچون ساخته

شمارهٔ ۵۵۲

لیک فکری کن که عالم را بنا چون ساخته

شمارهٔ ۱ - آتش دل

به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صف باغ است صاحب هنریست

فلک به این همه رنگی که بر هوا بسته

شمارهٔ ۵۵۳

به زیر تیغ تو صیدی است دست و پا بسته

ز جان گذشتم و جانان شدم نشسته نشسته

شمارهٔ ۵۵۴

برون ز عالم امکان شدم نشسته نشسته

نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته

شمارهٔ ۵۵۵

ز ابر آید برون بدر و هلال آهسته آهسته

باز چشمش سرمه آمیز آمده

شمارهٔ ۵۵۶

طرفه بیماری به پرهیز آمده

ز من تا کوی جانان گرچه یک آواز رس مانده

شمارهٔ ۵۵۷

ز دوری می زدم فریاد اما ناله پس مانده

ابروی تو را تا قلم صنع کشیده

شمارهٔ ۵۵۸

حیرت ز مه نو سر انگشت گزیده

نیست با کس اتحادم همچو کوه

شمارهٔ ۵۵۹

در ازل وحدت نهادم همچو کوه

عهد با بالابلندی بسته ای

شمارهٔ ۵۶۰

دل به شوخی خودپسندی بسته ای

آفتاب از آتش مهر تو اخگر پاره ای

شمارهٔ ۵۶۱

آسمان طفل مسیحای تو را گهواره ای

ای که از قدرت تویی حسن آفرین تازه ای

شمارهٔ ۵۶۲

باز از روی کرم بنما جبین تازه ای

ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

شمارهٔ ۲

دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

نمی دانم تو خاکی آتشی یا باد یا آبی

شمارهٔ ۵۶۳

فتاد از تاب گردون و هنوز از حرص بی تابی

هیچ در کفر و خیال کار مشکل نیستی

شمارهٔ ۵۶۴

در دلی اما خبردار از دل دل نیستی

وجودم را بر آتش زد لقای گرم موجودی

شمارهٔ ۵۶۵

شدم کوه تجلی از نگاه سرمه آلودی

دارم ز باده چشم تمنای بیخودی

شمارهٔ ۵۶۶

ساقی بیار ساغر و مینای بیخودی

دوست به دشمن به کربلا تو نمودی

شمارهٔ ۵۶۷

یوسف یعقوب را بها تو نمودی

تو تا به کی دل و جان در امان نگه داری

شمارهٔ ۵۶۸

ز تیر حادثه تا کی نشان نگه داری

دلم ربوده بت ماهری به عیاری

شمارهٔ ۵۶۹

که گوی بازی او چرخ شد به مکاری

دیده بیرون شده از پرده به دیدار کسی

شمارهٔ ۵۷۰

جان به لب آمده از لعل شکربار کسی

شد زمین تکیه گاه درویشی

شمارهٔ ۵۷۱

آسمان بارگاه درویشی

برهنگی است عبا و قبای درویشی

شمارهٔ ۵۷۲

توکل است لباس غنای درویشی

ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتن

شمارهٔ ۳

مبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن