گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۲۹

ای در طواف ماه تو ماه و سپهر مشتریای آمده در چرخ تو خورشید و چرخ چنبری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۰

ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌رویدانا و بینای رهی آن سو که دانی می‌روی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۱

این عشق گردان کو به کو بر سر نهاده طبله‌ایکه هر کجا مرده بود زنده کنم بی‌حیله‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۲

ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه‌ایهر ذره از خورشید تو تابنده چون دردانه‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۳

ای آنک اندر باغ جان آلاجقی برساختیآتش زدی در جسم و جان روح مصور ساختی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۴

از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدیبر قلب ماهان برزدی سنجق ز شاهان بستدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۵

من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبریسنگین دلی لعلین لبی ایمان فزایی کافری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۶

ای یار اگر نیکو کنی اقبال خود صدتو کنیتا بوک رو این سو کنی باشد که با ما خو کنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۷

ای یوسفِ خوش‌نام هی! در ره میا بی‌همرهیمسکل ز یعقوبِ خِرَد تا درنیفتی در چهی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۸

دزدید جمله رخت ما لولی و لولی زاده‌ایدر هیچ مسجد مکر او نگذاشته سجاده‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۳۹

دامن کشانم می‌کشد در بتکده عیاره‌ایمن همچو دامن می‌دوم اندر پی خون خواره‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۰

ای آفتاب سرکشان با کهکشان آمیختیمانند شیر و انگبین با بندگان آمیختی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۱

آخر مراعاتی بکن مر بی‌دلان را ساعتیای ماه رو تشریف ده مر آسمان را ساعتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۲

بانگی عجب از آسمان در می‌رسد هر ساعتیمی‌نشنود آن بانگ را الا که صاحب حالتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۳

ای تو ملول از کار من من تشنه‌تر هر ساعتیآخر چه کم گردد ز تو کز تو برآید حاجتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۴

چون در‌شو‌ی در باغ دل مانند گل خوش‌بو شویچون بر‌پر‌ی سوی فلک همچون ملک مه‌رو شوی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۵

از بامدادان ساغری پر کرد خوش خماره‌ایچون فرقدی عرعرقدی شکرلبی مه پاره‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۶

ای شهسوار خاص بک کز عالم جان تاختیمیخانه‌ها برهم زدی تا سوی میدان تاختی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۷

یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستیاین عقل ما آدم بدی این نفس ما حَوّاستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۸

ای داده جان را لطف تو خوشتر ز مستی حالتیخوشتر ز مستی ابد بی‌باده و بی‌آلتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۴۹

من پیش از این می‌خواستم گفتار خود را مشتریو اکنون همی‌خواهم ز تو کز گفت خویشم واخری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۵۰

در دل خیالش زان بود تا تو به هر سو ننگریو آن لطف بی‌حد زان کند تا هیچ از حد نگذری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۵۱

دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتیدی نکته‌ای فرموده‌ای جان را برای آشتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۵۲

ای دل نگویی چون شدی ور عشق روزافزون شدیگاهی ز غم مجنون شدی گاهی ز محنت خون شدی