شعرِ فارسی

بر دایره جهان چو پرگار مپیچ

شمارهٔ ۴۹

هیچ است جهان به هیچ زنهار مپیچ

هر چد که یار یار دیگر دارد

شمارهٔ ۵۰

اما با ما شمار دیگر دارد

خوش آن که مقام بر در دل ها کرد

شمارهٔ ۵۱

واندر دل اهل دل رهی پیدا کرد

گویند به طالب که سفر باید کرد

شمارهٔ ۵۲

در منزل بی خودی گذر باید کرد

هر صبح ز گریه رخ ترم باید کرد

شمارهٔ ۵۳

خاک ره دوست بر سرم باید کرد

از مروحه ای که شاه احسانم کرد

شمارهٔ ۵۴

انگشت نما میان خوبانم کرد

بی ناز تو من نیاز نتوانم کرد

شمارهٔ ۵۵

بی روی تو دیده باز نتوانم کرد

باید که تو را نظر به خاصان باشد

شمارهٔ ۵۶

نی بر گله عام پریشان باشد

فانیست جهان در او بقا کی باشد

شمارهٔ ۵۷

خاکی است جهان در او صفا کی باشد

یک محرم راز در جهان یافت نشد

شمارهٔ ۵۸

دل جهد بسی کرد و بسی کافت نشد

کشت عملم هیچ نمودار نشد

شمارهٔ ۵۹

هرگز دل و دیده ام نکوکار نشد

شمارهٔ ۱۲ - احسان بی ثمر

بارید ابر بر گل پژمرده ای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

فردا که ز مشکلات حل می طلبند

شمارهٔ ۶۰

کی از تو ترانه و غزل می طلبند

ای مست شراب ما و من بازی چند

شمارهٔ ۶۱

وی غره جامه با کفن بازی چند

تا خلق به خیر نام خیرم بردند

شمارهٔ ۶۲

از کعبه کشان کشان به دیرم بردند

روزی که مرا ز دیر بیرون کردند

شمارهٔ ۶۳

در ساغر من شراب گلگون کردند

در دار جهان که خاص و عامی چندند

شمارهٔ ۶۴

بدنامی چند و نیکنامی چندند

قومی با خویش اعتباری دارند

شمارهٔ ۶۵

با خلق ز کبر گیر و داری دارند

گیرم که جهان را به کمندی گیرند

شمارهٔ ۶۶

هر دم سر راه مستمندی گیرند

گر مست شوم سر تو هشیار کند

شمارهٔ ۶۷

گر خواب روم لطف تو بیدار کند

آنان که به علم خویش مغرورانند

شمارهٔ ۶۸

هر یک به مثل نادره دورانند

ای آن که تو را شاه و گدا یکسانند

شمارهٔ ۶۹

واندر طلبت به جان و دل پویانند

شمارهٔ ۱۳ - ارزش گوهر

مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانه لعلی به روزنی

آنان که ندانند تو را می خوانند

شمارهٔ ۷۰

در لرزه چو بید بر سر ایمانند