شعرِ فارسی

قومی با خویش اعتباری دارند

شمارهٔ ۶۵

با خلق ز کبر گیر و داری دارند

گیرم که جهان را به کمندی گیرند

شمارهٔ ۶۶

هر دم سر راه مستمندی گیرند

گر مست شوم سر تو هشیار کند

شمارهٔ ۶۷

گر خواب روم لطف تو بیدار کند

آنان که به علم خویش مغرورانند

شمارهٔ ۶۸

هر یک به مثل نادره دورانند

ای آن که تو را شاه و گدا یکسانند

شمارهٔ ۶۹

واندر طلبت به جان و دل پویانند

شمارهٔ ۱۳ - ارزش گوهر

مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانه لعلی به روزنی

آنان که ندانند تو را می خوانند

شمارهٔ ۷۰

در لرزه چو بید بر سر ایمانند

آن قوم که روز و شب تو را جویانند

شمارهٔ ۷۱

هر یک به قمار عشق نرادانند

آنان که یکی هزار افسانه کنند

شمارهٔ ۷۲

اثبات خود و فنای بیگانه کنند

درویش که با قناعت و صبر بود

شمارهٔ ۷۳

در چشم جهانیان به از بدر بود

ای از خوف تو آسمان جامه کبود

شمارهٔ ۷۴

وی در ره تو زمین مسکین به سجود

خود را تو مبین که بی خدا نتوان بود

شمارهٔ ۷۵

با آن که سوا شدی سوا نتوان بود

بی رنگ به رنگ چون تجلی بنمود

شمارهٔ ۷۶

گشتند عدوی هم خلیل و نمرود

تا پای تو سر سر تو تا پا نشود

شمارهٔ ۷۷

از رشته کار تو گره وانشود

تا جسم مکدرت همه جان نشود

شمارهٔ ۷۸

خورشید معانی تو تابان نشود

تا از میلی دلت گریزان نشود

شمارهٔ ۷۹

هرگز راهی تو را به جانان نشود

شمارهٔ ۱۴ - از یک غزل

بی روی دوست دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

کوه غم یار کندن آسان نشود

شمارهٔ ۸۰

تا تیشه طبع نفس سوهان نشود

از ذکر زبان انس به جانان نشود

شمارهٔ ۸۱

بی جاذبه کس صاحب عرفان نشود

از مطلب من درد طلب من زاید

شمارهٔ ۸۲

وز راحت من گرد تعب می زاید

اشعار سعیدا به نظامی نرسید

شمارهٔ ۸۳

لطف سخنش به خاص و عامی نرسید

ای هرزه درا ناله و افغان بگذار

شمارهٔ ۸۴

تا دم نزنی دگر دل و جان بگذار

خواهی که رسی به دوست جولان بگذار

شمارهٔ ۸۵

اول سر خویش را قربان بگذار

ای آن که تویی ز عقل ها بالاتر

شمارهٔ ۸۶

پی برده به کنه ذات تو کس کمتر