شعرِ فارسی

زهی شوق و زهی شوق زهی عشق و تمنا

شمارهٔ ۱۳

زهی عشق جهانسوز زهی حسن و تولا

شراب آتشین آمد ز دست ساقی جان ها

شمارهٔ ۱۴

بنوش این جام آتش را توکلنا علی المولا

طلوع پرتو حسنست در جهان اما

شمارهٔ ۱۵

خلاف مذهب و دین چیست معنی اسما

عقل از عقیله خیزد عشق از جنون و سودا

شمارهٔ ۱۶

یا رب چه چاره سازم این درد را مداوا

کل من رام تف بوجه سما

شمارهٔ ۱۷

رجع التف بوجهه ابدا

گر صفات خدا کنی بسزا

شمارهٔ ۱۸

وصف او گوی ربنا الاعلا

گر عشق نباشد نرسد قطره بدریا

شمارهٔ ۱۹

از عشق بد این وحدت شمعون و مسیحا

گریبان می درم هردم که دامان درمکش از ما

شمارهٔ ۲۰

که ما مشتاق دیداریم و رند و عاشق و شیدا

نون گفت و قلم گفت تقدس و تعالا

شمارهٔ ۲۱

اجمال ز تفصیل مبرهن شد و پیدا

هرچه آن می رود از حد سمک تا بسما

شمارهٔ ۲۲

فاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا

ساقی ز کرم پر کن این جام مصفا را

شمارهٔ ۲۳

آن روح مقدس را آن جان معلا را

نمی دانم چه افتادست قسمت از قدر ما را

شمارهٔ ۲۴

کزین درگاه می رانند دایم دربدر ما را

هر صبح دم پیغام خود گویم به زاری باد را

شمارهٔ ۲۵

تا عرض حال دل کند آن سرو حوری زاد را

ساقی بیار باده و بنواز عود را

شمارهٔ ۲۶

یک دم بلند کن نغمات سرود را

مست از شراب عشق کن این عقل دوراندیش را

شمارهٔ ۲۷

از تو گدایی میکند خیری بده درویش را

دمادم می دهد ساقی لبالب ساغر جان را

شمارهٔ ۲۸

مگر یک دم برقص آرد سبک روحان عرفان را

ساقی به من آور قدح پیر مغان را

شمارهٔ ۲۹

تا تازه کند جودت او جوهر جان را

شمارهٔ ۲۶ - برف و بوستان

به ماه دی گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری

وقت آن شد که می ناب دهی مستان را

شمارهٔ ۳۰

خاصه من بیدل شوریده سرگردان را

بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی را

شمارهٔ ۳۱

بباد داد ورقهای درس و فتوی را

هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما

شمارهٔ ۳۲

بشیوهای ملاحت زهی ملاحت ما

باده می ریزند صافی دم بدم در جام ما

شمارهٔ ۳۳

تا چه خواهد شد ز جام یار ما انجام ما

از حد گذشت قصه درد نهان ما

شمارهٔ ۳۴

ترسم که ناله فاش کند راز جان ما

ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران ها

شمارهٔ ۳۵

خط خوش و رخسارت رشک گل و ریحان ها