شعرِ فارسی

هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما

شمارهٔ ۳۲

بشیوهای ملاحت زهی ملاحت ما

باده می ریزند صافی دم بدم در جام ما

شمارهٔ ۳۳

تا چه خواهد شد ز جام یار ما انجام ما

از حد گذشت قصه درد نهان ما

شمارهٔ ۳۴

ترسم که ناله فاش کند راز جان ما

ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران ها

شمارهٔ ۳۵

خط خوش و رخسارت رشک گل و ریحان ها

بیادت زنده ام اینست مشرب

شمارهٔ ۳۶

مدامت بنده ام اینست مذهب

لب عالم منمچه لبلب لب

شمارهٔ ۳۷

منکر این سخن مباش فتب

اسمعوا منی یا اولی الالباب

شمارهٔ ۳۸

همه لبند و دوست لب لباب

ای از جمال روی تو تابنده آفتاب

شمارهٔ ۳۹

وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

شمارهٔ ۲۷ - برگ گریزان

شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان برگی گریزان

ای رخ زیبای تو رشک مه و آفتاب

شمارهٔ ۴۰

روی تو و جام می عکس گل اندر شراب

باده ارزان شد و زهاد خرابند و یباب

شمارهٔ ۴۱

ساقی از جام بلورین تو جان را دریاب

چند ازین افسانهای خاک و آب

شمارهٔ ۴۲

در طلب داری رخ از دریا متاب

سخنی می رود به صدق و صواب

شمارهٔ ۴۳

جان عالم تویی به جان دریاب

سخنی می رود بوجه صواب

شمارهٔ ۴۴

همه قشرند و دوست لب لباب

شب همه شب به هوای تو چنین مست خراب

شمارهٔ ۴۵

بانگ عشق تو بگوشم رسد از چنگ و رباب

عاشقم خسته ام خراب و یباب

شمارهٔ ۴۶

غرق دریای حیرتم دریاب

لن ترانی می رسد از طور موسی را جواب

شمارهٔ ۴۷

چون خطاب از دوست آید سر بنه گردن متاب

یار همسایه تو شد دریاب

شمارهٔ ۴۸

همه اینست خیر ما فی الباب

ای از جمال روی تو تابنده آفتاب

شمارهٔ ۴۹

وی آفتاب روی ترا بنده آفتاب

شمارهٔ ۲۸ - بنفشه

بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت

ای پرتو جمال ترا بنده آفتاب

شمارهٔ ۵۰

وز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب

عدیل نیست ترا در جهان حسن و ملاحت

شمارهٔ ۵۱

عجب لطیف و صبیحی بخیر باد صباحت

ای مظهر جمال تو مرآت کاینات

شمارهٔ ۵۲

وی جنبش صفات تو از مقتضای ذات

پیش از بنای مدرسه و دیر سومنات

شمارهٔ ۵۳

ما با تو بوده ایم در اطوار کاینات