شعرِ فارسی

دلم رابرد عشقت فات مافات

شمارهٔ ۵۴

کجا یابم دگر هیهات هیهات

ستة ایام گفت و سبع سماوات

شمارهٔ ۵۵

ثم علی العرش استوا است نهایات

مرآت اوست جمله ذرات کاینات

شمارهٔ ۵۶

یا عاشقین قوموا حیوا علی الصلات

عشق ما را هزار فن آموخت

شمارهٔ ۵۷

عشق ما را هزار حله بدوخت

از ما خبر برید بدان عاشقان مست

شمارهٔ ۵۸

پیمانه پر کنید که پیمان ما شکست

گر زاهدست جانم اگر رند می پرست

شمارهٔ ۵۹

با روی تست روی دلم هر کجا که هست

ما پیش شمع روی تو پروانه وار مست

شمارهٔ ۶۰

جان در سماع عشق ز معشوقه الست

ای دوست دلم راهوس باده حمراست

شمارهٔ ۶۱

زان باده حمرا که درو نور تجلاست

این همه موج بی کران ز چه خاست

شمارهٔ ۶۲

عشق با دست و جان ما دریاست

بآفتاب جمالت که نور دیده ماست

شمارهٔ ۶۳

که آفتاب جمالت ز ذرها پیداست

جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداست

شمارهٔ ۶۴

یار من جان منی و جان جهانت بفداست

چون صبح سعادت ز جبین تو هویداست

شمارهٔ ۶۵

ما را بتو صد گونه تولا و تمناست

چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداست

شمارهٔ ۶۶

ذرات جهان را بولای تو تولاست

خورشید منور ز جمال تو هویداست

شمارهٔ ۶۷

در مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست

دوست در مجلس جان آمد و محفل آراست

شمارهٔ ۶۸

شیوها کرد که هرگز بصفت ناید راست

دین هر کس بقدر صدق و صفاست

شمارهٔ ۶۹

دیدن عاشقان طریق فناست

شمارهٔ ۳۰ - بهای نیکی

بزرگی داد یک درهم گدا راکه هنگام دعا یاد آر ما را

رنگ رز رنگ خمی کرد و نیامد خم راست

شمارهٔ ۷۰

گنه رنگ رزست این و تو گویی خم راست

ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاست

شمارهٔ ۷۱

هزار شکر که دل در مقام صبر و رضاست

عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راست

شمارهٔ ۷۲

این جمالیست که از جمله جهان جان تر است

معراج عاشقی که فنا در پی فناست

شمارهٔ ۷۳

در طور عشق شیوه مستان کبریاست

مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست

شمارهٔ ۷۴

که جمالش همگی نور دل و دیده ماست

و هو معکم گفت از این معنی چه خواست

شمارهٔ ۷۵

یعنی جان ها در بقای حق فناست

یک سخن از قول اخوان الصفاست

شمارهٔ ۷۶

سر بکوب آنرا که سرش نیست راست