شعرِ فارسی

ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاست

شمارهٔ ۷۱

هزار شکر که دل در مقام صبر و رضاست

عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راست

شمارهٔ ۷۲

این جمالیست که از جمله جهان جان تر است

معراج عاشقی که فنا در پی فناست

شمارهٔ ۷۳

در طور عشق شیوه مستان کبریاست

مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست

شمارهٔ ۷۴

که جمالش همگی نور دل و دیده ماست

و هو معکم گفت از این معنی چه خواست

شمارهٔ ۷۵

یعنی جان ها در بقای حق فناست

یک سخن از قول اخوان الصفاست

شمارهٔ ۷۶

سر بکوب آنرا که سرش نیست راست

در همه روی زمین یک دل هشیار کجاست

شمارهٔ ۷۷

تا بگویم بیقین منزل آن یار کجاست

جان گنه کار است و مجرم رحمت جانان کجاست

شمارهٔ ۷۸

قصه طغیان ز حد شد سوره غفران کجاست

در خاکدان دهر دلی شادمان کجاست

شمارهٔ ۷۹

یک دل که ایمنست ز غم در جهان کجاست

دلدار یار ماست غمش غمگسار ماست

شمارهٔ ۸۰

در غار وحدتیم و همو یار غار ماست

مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماست

شمارهٔ ۸۱

این کار اگر برآید پس کار کار ماست

از لطف دوست سکه دولت بنام ماست

شمارهٔ ۸۲

اقبال یافتیم و سعادت غلام ماست

شور جهان ز شکر آن دلستان ماست

شمارهٔ ۸۳

دل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست

دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده است

شمارهٔ ۸۴

اشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است

بر ما بناز می گذری این چه عادتست

شمارهٔ ۸۵

در حال ما نمی نگری این چه عادتست

دستم بدست گیر که دل توبه کارتست

شمارهٔ ۸۶

جان را نگاه دار که جان یار غارتست

گر دل برفت مسکن جانها بکوی تست

شمارهٔ ۸۷

گر عقل رفت جرعه ما در سبوی تست

جاودان هرکه ترا دید بعالم شادست

شمارهٔ ۸۸

عاشق روی تو از هر دو جهان آزادست

شفای جان مرا چیست کز من آزردست

شمارهٔ ۸۹

کنون که خون دلم ریخت جان و دل بر دست

شمارهٔ ۳۲ - بی پدر

به سر خاک پدر دخترکیصورت و سینه به ناخن می خست

دل چه دیدست که دیوانه آن یار شدست

شمارهٔ ۹۰

جان چه نوشید که پیمانه اسرار شدست

روی زمین لعل بدخشان شدست

شمارهٔ ۹۱

جرعه ما قلزم و عمان شدست

ای خواجه درین کوی چه عیشست و چه بودست

شمارهٔ ۹۲

بخت تو بلندست و زیانها همه سودست

بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست

شمارهٔ ۹۳

صد گونه بلا بر من درویش رسیدست