شعرِ فارسی

مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماست

شمارهٔ ۸۱

این کار اگر برآید پس کار کار ماست

از لطف دوست سکه دولت بنام ماست

شمارهٔ ۸۲

اقبال یافتیم و سعادت غلام ماست

شور جهان ز شکر آن دلستان ماست

شمارهٔ ۸۳

دل ارغنون و روی تو چون ارغوان ماست

دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده است

شمارهٔ ۸۴

اشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است

بر ما بناز می گذری این چه عادتست

شمارهٔ ۸۵

در حال ما نمی نگری این چه عادتست

دستم بدست گیر که دل توبه کارتست

شمارهٔ ۸۶

جان را نگاه دار که جان یار غارتست

گر دل برفت مسکن جانها بکوی تست

شمارهٔ ۸۷

گر عقل رفت جرعه ما در سبوی تست

جاودان هرکه ترا دید بعالم شادست

شمارهٔ ۸۸

عاشق روی تو از هر دو جهان آزادست

شفای جان مرا چیست کز من آزردست

شمارهٔ ۸۹

کنون که خون دلم ریخت جان و دل بر دست

شمارهٔ ۳۲ - بی پدر

به سر خاک پدر دخترکیصورت و سینه به ناخن می خست

دل چه دیدست که دیوانه آن یار شدست

شمارهٔ ۹۰

جان چه نوشید که پیمانه اسرار شدست

روی زمین لعل بدخشان شدست

شمارهٔ ۹۱

جرعه ما قلزم و عمان شدست

ای خواجه درین کوی چه عیشست و چه بودست

شمارهٔ ۹۲

بخت تو بلندست و زیانها همه سودست

بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست

شمارهٔ ۹۳

صد گونه بلا بر من درویش رسیدست

آن را که قبله اش رخ خورشید انورست

شمارهٔ ۹۴

اعراض گر کند بهمه روی کافرست

از هرچه هست ذکر جمال تو خوشترست

شمارهٔ ۹۵

حسن تو مظهر آمد و عشاق مظهرست

اگر در مغز اگر در پوست یارست

شمارهٔ ۹۶

بهرجایی که هست آن یار غارست

هلاک عاشقان در انتظارست

شمارهٔ ۹۷

حیات صادقان با روی یارست

یحبهم و یحبونه چه اقرارست

شمارهٔ ۹۸

بزیر پرده مگر خویش را خریدارست

دلم از غصه هجران تو اندر شورست

شمارهٔ ۹۹

ذوق جان دارد و خوش در طلب مسرورست

شمارهٔ ۳۳ - پایمال آز

دید موری در رهی پیلی سترگگفت باید بود چون پیلان بزرگ

من اگر توبه شکستم کرمش موفورست

شمارهٔ ۱۰۰

پیش دریای کرم توبه من محصورست

امروز بهرحال به از دی و پریرست

شمارهٔ ۱۰۱

عالم همه پر عنبر سارا و عبیرست

بگذار ره صومعه کان دور و درازست

شمارهٔ ۱۰۲

بنشین بدر میکده کان خانه رازست