شعرِ فارسی

آن را که قبله اش رخ خورشید انورست

شمارهٔ ۹۴

اعراض گر کند بهمه روی کافرست

از هرچه هست ذکر جمال تو خوشترست

شمارهٔ ۹۵

حسن تو مظهر آمد و عشاق مظهرست

اگر در مغز اگر در پوست یارست

شمارهٔ ۹۶

بهرجایی که هست آن یار غارست

هلاک عاشقان در انتظارست

شمارهٔ ۹۷

حیات صادقان با روی یارست

یحبهم و یحبونه چه اقرارست

شمارهٔ ۹۸

بزیر پرده مگر خویش را خریدارست

دلم از غصه هجران تو اندر شورست

شمارهٔ ۹۹

ذوق جان دارد و خوش در طلب مسرورست

شمارهٔ ۳۳ - پایمال آز

دید موری در رهی پیلی سترگگفت باید بود چون پیلان بزرگ

من اگر توبه شکستم کرمش موفورست

شمارهٔ ۱۰۰

پیش دریای کرم توبه من محصورست

امروز بهرحال به از دی و پریرست

شمارهٔ ۱۰۱

عالم همه پر عنبر سارا و عبیرست

بگذار ره صومعه کان دور و درازست

شمارهٔ ۱۰۲

بنشین بدر میکده کان خانه رازست

گر دیر سومنات بود گر صوامعست

شمارهٔ ۱۰۳

هر جا که هست لمعه روی تو لامعست

در مذهب ما باده مباحست و حلالست

شمارهٔ ۱۰۵

این باده ز خم خانه اجلال جلالست

بهر کجا که رسد عشق شاه محترمست

شمارهٔ ۱۰۶

صفات عشق تو گفتن نشانه کرمست

جگرم گرم و دل خسته ندیم ندمست

شمارهٔ ۱۰۷

لطف فرما و کرم کن که مقام کرمست

غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمست

شمارهٔ ۱۰۸

بنام گفتمش این غم ولی نه غم نعمست

تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامست

شمارهٔ ۱۰۹

وز باده نوشین تو عالم همه جامست

شمارهٔ ۳۴ - پایه و دیوار

گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی مرا سزاوار است

موسی صفتان را که درین طور مقامست

شمارهٔ ۱۱۰

از درد تو مستند گروهی ز دوا مست

خرد مستست و دل مستست و جان مست

شمارهٔ ۱۱۱

بسودایت روان ناتوان مست

دلم از عشق تو مست است و جان مست

شمارهٔ ۱۱۲

جهان مست و زمین مست آسمان مست

گر دردمند گردد دل دولتی عظیمست

شمارهٔ ۱۱۳

چون دردمند او شد دل بعد از آن سلیمست

ملامت را بمان چه جای بیمست

شمارهٔ ۱۱۴

که روح القدس جانت را ندیمست

بنده را هست سؤالی و نه آن حد منست

شمارهٔ ۱۱۵

که چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست

آن ماه دل افروز که محبوب جهانست

شمارهٔ ۱۱۶

با تست ولی در پس صد پرده نهانست