گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتیخاربنان خشک را از گل او طراوتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۷۸

باز چه شد تو را دلا باز چه مکر اندرییک نفسی چو بازی و یک نفسی کبوتری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۷۹

پیش از آنک از عدم کرد وجودها سریبی ز وجود وز عدم باز شدم یکی دری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۰

ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهریآتشیی تو آبیی آدمیی تو یا پری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۱

با همگان فضولکی چون که به ما ملولکیرو که بدین عاشقی سخت عظیم گولکی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۲

ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنیوی که دل تو چون حجر هان که قرابه نشکنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۳

تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهینم ندهی به کشت من آب به این و آن دهی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۴

خواجه اگر تو همچو ما بیخود و شوخ و مستییطوق قمر شکستیی فوق فلک نشستیی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۵

یاور من توی بکن بهر خدای یاریینیست تو را ضعیف‌تر از دل من شکاریی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۶

ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ایدر سر و در دماغ جان جسته ز تو فسانه‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۷

هست به خطه عدم شور و غبار و غارتیآتش عشق درزده تا نبود عمارتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۸

ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدیآتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۸۹

گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتریتا نفروشی ای صنم کز مه و مهر خوشتری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۰

ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثریدر سر مست من فکن جام شراب احمری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۱

جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسریبرف تو بفسراندت گر تو تنور آذری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۲

هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلیدید غرض که فقر بد بانگ الست را بلی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۳

رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمیدیده شدی نشان من گر نه که بی‌نشانمی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۴

زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنیکرته شام را ز مه نقش و طراز می‌کنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۵

آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنیغم نخورد از آنک تو روی بر او ترش کنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۶

خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهیهست شکرلبی اگر سرکه به قند می‌دهی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۷

صبح چو آفتاب زد رایت روشنایییلعل و عقیق می‌کند در دل کان گداییی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۸

مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قراییبرون آورد تا گشتم چنین شیدا و سودایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۴۹۹

مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغماییکه او صف‌های شیران را بدراند به تنهایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۵۰۰

چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردیمگر تو فکر منحوسی که جز بر غم نمی‌گردی