شعرِ فارسی

با آیینه دمی شدم روی به روی

شمارهٔ ۱۴۵

گفتا همه عیب من به من موی به موی

دارم دم سرد چشم خون پالایی

شمارهٔ ۱۴۶

اندر غمت ای سرو قد رعنایی

چه نسبت است به مصر وجود بقعه تن را

شمارهٔ ۱

که این ز جمله ویرانه های آن شهر است

به اهل راز چه نسبت رقیب بدگو را

شمارهٔ ۲

لب پیاله کجا و زبان شانه کجا

شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک

ای مرغک خرد ز اشیانهپرواز کن و پریدن آموز

متاع پاک ندارد به گفتگو حاجت

شمارهٔ ۳

گرفته است سعیدا از آن زبان صدف

کمان ابروانت طرفه سخت است

شمارهٔ ۴

که در تصویر هم نتوان کشیدن

ناز و کرشمه زینت و زیب ستمگر است

شمارهٔ ۵

ورنه ز دلبری است که دلبر دلاور است

با خلق مجازی ز حقیقت خبری نیست

شمارهٔ ۶

ز آن روی در ایشان ز محبت اثری نیست

چرا آن گوشه ابرو ز من چون بخت می گردد

شمارهٔ ۷

کمان بی چله چون بسیار ماند سخت می گردد

از جوهر خود جا به کمر خنجر او کرد

شمارهٔ ۸

معراج کلاه است که جا بر سر او کرد

جهان به گوشه تاریک و تنگ می ماند

شمارهٔ ۹

که هر طرف بروی پیش روی دیوار است

صف به صف مژگان خونریزش به جنگ آماده اند

شمارهٔ ۱۰

با وجود مردمی رحمی به مردم نیستش

راه می پویم شاید منزلی پیدا شود

شمارهٔ ۱۱

کعبه می جوییم تا صاحبدلی پیدا شود

عقل را نور نماند چو شود موی سفید

شمارهٔ ۱۲

شمع تاریک بماند چو شود وقت سحر

شمارهٔ ۲۲ - باد بروت

عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است

به نقش و خال و خط دهر دل مده زنهار

شمارهٔ ۱۳

نه عاقلی است که گیری به دست خود دم مار

دلبرم منعم است و من درویش

شمارهٔ ۱۴

من چو او او گدا شود چه کنم

ز خال پشت لب او تحیری دارم

شمارهٔ ۱۵

که این سپند در آتش چرا نمی سوزد

هر نفس در دیده من طرح قیامت می کشم

شمارهٔ ۱۶

انتظار جلوه آن سرو قامت می کشم

با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم

شمارهٔ ۱۷

حق به دست ماست گر عصیان بی حد می کنم

جز مهر ما ستاره گرمی ندیده ایم

شمارهٔ ۱۸

بی داغ در جهان دل نرمی ندیده ایم

کشت ما را انتظارت تیز ترا از نگاه

شمارهٔ ۱۹

در نظرهای رقیبان گو شود عالم سیاه

به جان رسیده و از دل برون چو تیر شدی

شمارهٔ ۲۰

مرا ز غم چو کمان کرده گوشه گیر شدی