ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

نجم‌الدین رازی

تیر غمزه چو کند داد نشست

شمارهٔ ۶

تا پر اندر سخاخ سینه من

سعدی شیرازی

من از تو هیچ نبریدم که هستی یار دلبندم

شمارهٔ ۱۸

تو را چون بنده ای گشتم به فرمانت کمر بندم

سعیدا

چو بو دهد صبحم به دست باد صبا

شمارهٔ ۱

به گردن نفس افتاده می روم از جا

سعدی شیرازی

من این نامه که اکنون می نویسم

شمارهٔ ۱۹

به آب چشم پر خون می نویسم

سعیدا

مردمی فهم ادا ترس خدا رحم بجا

شمارهٔ ۳

نازم آن چشم سیاه تو که دارد همه را

سعیدا

نه همین طوق گلو حلقه جام است اینجا

شمارهٔ ۴

گر همه موج شراب است که دام است اینجا

سعیدا

به رخ مهر جهان آرا به گیسو چون شب یلدا

شمارهٔ ۵

به لب شیرین تر از حلوا به قد موزون تر از طوبا

سعیدا

گداخت سیم وش آن شوخ سیمبر ما را

شمارهٔ ۶

به پیچ و تاب درآورد آن کمر ما را

سعیدا

الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما را

شمارهٔ ۷

مکن چون لاله پیدا در جهان داغ دل ما را

سعیدا

سودم به خاک پایش روی نیاز خود را

شمارهٔ ۸

فارغ شدم ز دنیا کردم نماز خود را

سعیدا

حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را

شمارهٔ ۹

بیهوده وانکردم قفل دهان خود را

سعیدا

عشق عالمسوز ما بر هم زند تدبیر را

شمارهٔ ۱۰

جذبه سرشار ما از هم کند زنجیر را

سعیدا

تا شانه شد مشاطه گر آن زلف عنبربیز را

شمارهٔ ۱۱

پامال شد مشک خطا در زیر پا شبدیز را

سعیدا

مصور چون به تصویر آورد موی میانش را

شمارهٔ ۱۲

چسان خواهد کشیدن با قلم مد بیانش را

سعدی شیرازی

دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشم

شمارهٔ ۲۰

چه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم

سعیدا

پاس گر می داشتم شب های تار خویش را

شمارهٔ ۱۳

صید می کردم دل معنی شکار خویش را

سعیدا

بیرون ز سینه طرح مینداز داغ را

شمارهٔ ۱۴

چشمی بد است رخنه دیوار باغ را

سعیدا

در فصل غیر یافته ام من وصال را

شمارهٔ ۱۵

یارب مباد فاصله این اتصال را

سعیدا

تا شد حکیمم عشق او با درد شد الفت مرا

شمارهٔ ۱۶

تا شد رفیقم درد او رفت از سرم گرد هوا

سعیدا

لب وانشد به ذکر ز بیم ریا مرا

شمارهٔ ۱۷

بر سینه بسته دست طلب در دعا مرا

سعیدا

همچو ساغر تا به لب همدم نمی سازد مرا

شمارهٔ ۱۸

از شراب تلخ غم بی غم نمی سازد مرا

سعیدا

دست گیرید ساغر غم را

شمارهٔ ۱۹

پاس دارید خاطر هم را

سعیدا

انگشت تعرض نرسیده سخنم را

شمارهٔ ۲۰

آسیب خزان راه ندیده چمنم را

سعیدا

مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مرا

شمارهٔ ۲۱

که غیر وقت چه داند کسی صفای مرا