شعرِ فارسی

بخش ۳۴۸ - کوش خود را آفرینندهٔ جهان می‌خواند

به فرمان دستور او کشورشهمان زیردستان و هم لشکرش

بخش ۳۴۹ - در آرزو کردن کوش شکار را و گم شدن او در بیشه

شکار آرزو کرد یک روز کوشبشد با سواران پولادپوش

بخش ۳۵۰ - دیدن کاخی آباد و گفتگوی کوش آفرینندهٔ جهان با پیری فرزانه

چهل روز بر گرد آن بیشه کوشهمی تاخت نیرو نماندش نه توش

بخش ۳۵۱ - راندن پیر، کوش را، و پشیمان شدن کوش

ز گفتار او کوش شد تنگدلبزد اسب و برگشت خوار و خجل

بخش ۳۵۲ - سخنان پیر فرزانه با کوش دربارهٔ آفریدگار جهان و جهانیان

بدو گفت این خود نشاید شنودخداوند را ره ندانم نمود

بخش ۳۵۳ - پذیرفتن کوش سخنان پیر فرزانه را و چاره‌گری پیر دربارهٔ دو دندان و دو گوش وی

ز گفتار او کوش شد شادمانفرود آمد از اسب هم در زمان

بخش ۳۵۴ - دانش آموختن کوش از پیر

وزآن پس بدان راه دانش نمودز دانش دلش روشنایی فزود

بخش ۳۵۵ - هفت پند پیر فرزانه به کوش، و دادن چند دفتر دانش به او

بدو گفت خواهی که از نزد منکنون بازگردی از آن انجمن

بخش ۳۵۶ - پیر فرزانه از خاندان جمشید است

چو گیتی سیه گشت همرنگ دودستاره یکی روشن او را نمود

قیامتست سفر کردن از دیار حبیب

شمارهٔ ۴

مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب

بخش ۳۵۷ - بازگشت کوش به مرز و بوم خود

شب آمد درآمد به اسب سمنددو دیده به روشن ستاره فگند

بخش ۳۵۸ - خواندن کوش مردمان را به ایزدپرستی

وزآن پس بتان را بدان چهره کردکه فرزانه او را از آن بهره کرد

بخش ۳۵۹ - خواهش شاه جابلق از کوش برای دور ساختن گزند موران آدمخوار

مگر شاه جابلق کاو نامه ایفرستاد بر دست خودکامه ای

بخش ۳۶۰ - نیرنگ کوش برای نابود ساختن موران

چو کوش جهاندیده نامه بخواندهمانگه سپه را بدان مرز راند

بخش ۳۶۱ - خواهش دیگر شاه جابلق از کوش برای روستای بی‌آب کشورش

چو برگشتن آراست شاه و سپاهزمین را ببوسید جابلق شاه

بخش ۳۶۲ - نیرنگ کوش، و ساختن صندوق و فواره

یکی کرد صندوق رویین بساختدگر نغز فواره ای برفراخت

چشم تو طلسم جاودانست

شمارهٔ ۵

یا فتنه آخرالزمانست

یا رب تو مرین سایه یزدانی را

شمارهٔ ۱

بگذار بدین جهان جهانبانی را

ای کرده غمت غارت هوش دل ما

شمارهٔ ۲

درد تو زده خانه فروش دل ما

عشقت که دوای جان این دلریش است

شمارهٔ ۴

ز اندازه هر هوس پرستی بیش است

در عشق توام جهان سرایی تنگ است

شمارهٔ ۵

همچون چشمت دلم فضایی تنگ است

ز آن روی که راه عشق راهی تنگ است

شمارهٔ ۶

نه با خودمان صلح و نه با کس جنگ است

حالم از شرح غمت افسانهایست

شمارهٔ ۶

چشمم از عکس رخت بتخانهایست

تا بر سر کوی عشق تو منزل ماست

شمارهٔ ۷

سر دو جهان به جمله کشف دل ماست