گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۸۹

پیش شمع نور جان دل هست چون پروانه‌ایدر شعاع شمع جانان دل گرفته خانه‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۰

بار دیگر ملتی برساختی برساختیسوی جان عاشقان پرداختی پرداختی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۱

هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستیدر دل هر خار غم گلزار جان افزاستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۲

سر نهاده بر قدم‌های بت چین نیستیز آنک مسی در صفت خلخال زرین نیستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۳

این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتییادآوردی جهان را ز آنک در سر داشتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۴

ای ملامت گر تو عاشق را سبک پنداشتیتا به پیش عاشقان بند و فسون برداشتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۵

ای تو جان صد گلستان از سمن پنهان شدیای تو جان جان جانم چون ز من پنهان شدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۶

ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدیدست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۷

تا بنستانی تو انصاف از جهود خیبریجان به جانان کی رسانی دل به حضرت کی بری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۸

در دو چشم من نشین ای آن که از من من تریتا قمر را وانمایم کز قمر روشن تری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۷۹۹

بی‌گهان شد هر رفتن سوی روزن ننگریآتشی اندرزنی از سوی مه در مشتری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۰

در میان جان نشین کامروز جان دیگریکاین جهان خیره است در تو کز جهان دیگری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۱

عاشقان را آتشی وآنگه چه پنهان آتشیوز برای امتحان بر نقد مردان آتشی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۲

آخر ای دلبر تو ما را می‌نجویی اندکیآخر ای ساقی ز غم ما را نشویی اندکی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۳

ساقیا شد عقل‌ها هم خانه دیوانگیکرده مالامال خون پیمانه دیوانگی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۴

چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنیچون قضای آسمانی توبه‌ها را بشکنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۵

ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ایچون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۶

آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ایآفتاب او نهشت اندر دو عالم سایه‌ای

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۷

گشت جان از صدر شمس الدین یکی سودایییدر درون ظلمت سودا ورا داناییی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۸

گرچه در مستی خسی را تو مراعاتی کنیو آنک نفی محض باشد گرچه اثباتی کنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۰۹

ساخت بغراقان به رسم عید بغراقانییزهره آمد ز آسمان و می‌زند سرخوانیی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۱۰

ای بداده دیده‌های خلق را حیرانییوی ز لشکرهای عشقت هر طرف ویرانیی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۱۱

از هوای شمس دین بنگر تو این دیوانگیبا همه خویشان گرفته شیوه‌ی بیگانگی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۸۱۲

ای دهان آلوده جانی از کجا می خورده‌ایو آن طرف کاین باده بودت از کجا ره برده‌ای