گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲

چو نزود نبشته بود حق فرقت مااز بهر چه بود جنگ و آن وحشت ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۳

خود را به حیَل درافکنم مست آنجاتا بنگرم آن جان جهان هست آنجا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۴

در جای تو جا نیست به جز آن جان رادر کوه تو کانیست بجو آن کان را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵

در چشم ببین دو چشم آن مفتون رانیک بشنو تو نکتهٔ بیچون را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶

در سر دارم ز می پریشانی‌هابا قند لب تو شکرافشانی‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۷

دستان کسی دست زنان کرد مرابی‌حشمت و بی‌عقل روان کرد مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۸

دل گفت به جان کای خلف هر دو سرازین کار که چشم داری از کار و کیا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۹

دود دل ما نشان سودا‌ست دلاو‌آن‌دود که از دل است‌، پیداست دلا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰

دیدم در خواب ساقیِ زیبا رابر دست گرفته ساغرِ صهبا را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱

زنهار دلا به خود مده ره غم رامگزین به جهان صحبت نامحرم را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲

تنبور چو تن تن برآرد به نوازنجیر در آن شود دل بی‌سر و پا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳

عاشق شب خلوت از پی پی گم رابسیار بود که کژ نهد انجم را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴

عاشق همه سال مست و رسوا بادادیوانه و شوریده و شیدا بادا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۵

عشق تو بکشت ترکی و تازی رامن بندهٔ آن شهید و آن غازی را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۶

عشقست طریق و راه پیغمبر ماما زادهٔ عشق و عشق شد مادر ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۷

عمریست ندیده‌ایم گلزار تراوان نرگس پرخمار خمار ترا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۸

غم خود که بود که یاد آریم او رادر دل چه که بر خاک نگاریم او را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۹

گر بوی نمی‌بری در این کوی میاور جامه نمی‌کنی در این جوی میا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۰

گر جان داری بیا و جان باز آنجاآن جای که بوده‌ای ز آغاز آنجا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۱

گر در طلب خودی ز خود بیرون‌آجو را بگذار و جانب جیحون آ

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۲

گر عمر بشد عمر دگر داد خداگر عمر فنا نماند نک عمر بقا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۳

گر من میرم مرا بیارید شمامرده بنگار من سپارید شما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴

کوتاه کند زمانه این دمدمه راوز هم بدرد گرگ فنا این رمه را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵

گویم که کیست روح‌افراز مراآنکس که بداد جان ز آغاز مرا