گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۸

ای چرخ فلک به مکر و بدسازی‌هااز نطع دلم ببرده‌ای بازی‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹

ای خواجه به خواب درنبینی ما راتا سال دگر دگر نبینی ما را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۰

ای داده بنان گوهر ایمانی راداده بجوی قلب یکی کانی را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱

ای در سر زلف تو پریشانی‌هاواندر لب لعلت شکرافشانی‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲

ای دریا دل تو گوهر و مرجان رادرباز که راه نیست کم خرجان را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳

ای دل بچه زهره خواستی یاری راکو کرد هلاک چون تو بسیاری را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴

ای دوست به دوستی قرینیم تراهرجا که قدم نهی زمینیم ترا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵

ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیاای دولت و اقبال من و کار و کیا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۶

ای شب ، شادی همیشه بادی شاداعمرت به درازیِ قیامت بادا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۷

این آتش عشق می‌پزاند ما راهر شب به خرابات کشاند ما را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۸

این روزه چو غربیل ببیزد جان راپیدا آرد قراضهٔ پنهان را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۹

ای آنکه گرفت شربت از مشرب مامستی گردد که روز بیند شب ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۰

با عشق روان شد از عدم مرکب ماروشن ز شراب وصل دائم شب ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۱

بر رهگذر بلا نهادم دل راخاص از پی تو پای گشادم دل را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۲

پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرابردوخت مرقع از رگ و از پوست مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳

بیگاه شده است لیک مر سیران راسیری نبود به جز که ادبیران را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴

تا از تو جدا شده است آغوش مرااز گریه کسی ندیده خاموش مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵

تا با تو بوم نخسبم از یاری‌هاتا بی‌تو بوم نخسبم از زاری‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶

تا چند از این غرور بسیار تراتا کی ز خیال هر نمودار ترا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷

تا عشق ترا است این شکرخایی‌هاهر روز تو گوش دار صفرایی‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸

تا کی باشی ز دور نظارهٔ ماما چاره‌گریم و عشق بیچاره ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹

تا نقش خیال دوست با ماست دلاما را همه عمر خود تماشاست دلا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰

جانا به هلاک بنده مستیز و بیارنگی که تو دانی تو برآمیز و بیا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱

جز عشق نبود هیچ دمساز مرانی اول و نی آخر و آغاز مرا